De geesten der gezusters Aberson

De vroegere Warnsveldse weldoende gezusters Aberson draaien zich om in hun graf bij het vernemen van de recente verwoestende aantastingen van hun geliefde dorp. Sterker nog, ze zijn gaan spoken, zoals ze zelf verklaren in de volgende verzen.

“Weest niet bevreesd, inwoners van het oude dorp van Warnsveld,

Als ge rond middernacht de deuren soms hoort kraken,

Of gestommel hoort in lege kamers,

Wij zijn het slechts, de geesten der gezusters Aberson, die dolen,

Nu onze ziel niet langer rust kan vinden

Bij de nieuwe aanblik van het dorp

Waar wij als weldoensters in welstand woonden,

Weet ge nog? Zo schonken wij het Warnsveld dat wij minden

Zijn steeds nog klaterende fontein.

Het zo geschonden ziende nu,                                             

Door herindeling en bestuur

Verstedelijkt doelbewust,

Beroofd van zoveel groen,

 - van meidoorns en kastanjes

 en - recent - van lanenlange esdoornreeksen -

Vinden wij niet langer rust:

Nog snerpt door onze ziel het geluid van kettingzagen.

Maar weest niet bevreesd:

Na ons heengaan werden wij geen feeksen,

Wij dolen slechts

Na alle beloften aan u te zien gebroken

- het dorps karakter dat bewaard zou blijven,

bomen die zouden blijven staan…

Niet langer vinden onze zielen rust,

Wij komen slechts wat spoken,

Althans bij u.

Want wee de verantwoordelijken:

Niet lang meer blijft hun wandaad ongewroken.”

In 1998 onthuld bronzen beeld van de gezusters Aberson van de hand van Kiny Copinga
aan de rand van het winkelcentrum van Warnsveld.

Kiny