Nadering school

Ontworpen zonder enige kunstzinnige pretentie,

slechts functioneel bedoeld,

en een gevaarsaanduiding

was je, echt een verkeersbord,

met je rode rand,

je vorm van een driehoek

en je witte veld,

maar je zwarte symbolen:

een meisje met een paardenstaart,

een jongen, wat groter,

met een boekentas,

die beiden hollen

- bij het horen van de bel misschien

of omdat de school zojuist is uitgegaan -

in de richting van de straat

waarop je rijdt -

je zwarte symbolen

- teruggezien nu op een foto

want uit het straatbeeld lang verdwenen -

riepen lange tijd sterker dan wat ook

in volle zintuiglijkheid

de lang vervlogen jaren van de lagere school

weer in je op:

de broederschool voor jongens,

de hoge klaslokalen

met hun wandkaarten vol natuurlijke historie en geschiedenis,

de geur van inkt en potloodslijpsel,

als je na de grote vakantie, in september pas,

weergekeerd was in de klas,

je korte broek, de tinnen soldaatjes

waarmee je hele veldslagen naspeelde,

je merelgelijke huppelpas,

de kilometertellers van de auto’s

- in die dagen nog geen algemeen bezit -

waar je onderweg van school naar huis

op keek hoe hard ze wel niet konden

- je kende alle merken in die tijd -,

de je ingeprente angst voor kinderlokkers,

de korsten op je knieën

wanneer je was gevallen,

de vrije woensdagmiddagen,

de lange wolkenloze zomers

met libelles in de tuin

en limonade,

de waterijslollies

uit de bij opening dampende diepvriezer

op de stoep van de bakkerswinkel,

die, eenmaal ontdaan van hun papieren wikkels,

de kleur hadden van tere hondentongen. 

Op een kwade dag verdween je plotseling rond schoolgebouwen
met je tot weemoed stemmende silhouetten,
en werden tous les garçons et les filles in je witte veld
vervangen door 'genderneutrale' pictogrammen
- navolging van Scandinavisch politiek correct beleid -
en ging al bijna definitief een spons
over het volgeschreven schoolbord van je verloren kindertijd.

                                                                                                                     

Tous les garçons et les filles is de titel van een liedje van de Franse zangeres Françoise Hardie, dat vertelt over de jaloezie van een meisje zonder vriendje op de stelletjes om haar heen. Het lied werd op tv uitgezonden op de avond van 20 oktober 1962 tijdens een muzikaal intermezzo van een verkiezingsreferendum. Hierna werd het snel een succes.
http://vimeo.com/60057699