Op een begraafplaats

Vanmiddag als nog levende het kerkhof bezocht

Waar mijn ouders liggen begraven,

Al weer lang geleden heengegaan,

En tegelijk ook onder de doden wat leven gewrocht

Door er - twee vliegen in één klap - mijn honden uit te laten.

Wat een tegenstelling met de grijze ernst der graven

Toen ik ze op de dodenakker vrolijk

Over de begrinte paden met hun rododendrons

Achter de merels aan liet draven.

Tegelijk me er weer van bewust:

Roemrijk en vurig bemind ooit

Of flets en nimmer gekust:

Hier vindt een ieder tenslotte

- In de tien jaar tot hij geruimd wordt -

Zijn ‘eeuwige rust’.

En of je leven nu grillig was

Of aangeharkt als hier de perken

Hier prijken, in marmer gehouwen,

Overal dezelfde clichés op de zerken:

De doden waren zorgzaam en lief,

Aan hen allen zal men altijd blijven denken,

Maar een persoonlijk woord kon er nergens af

Waarmee men een van hen even
- Als mijn honden nu aan deze plek -
Leven nog had kunnen schenken,

Want wie hier begraven ligt - waf, blaf -

Bleef conformist tot in het graf.